بازسازی فریزرز هیل: موردی برای گردشگری آهسته
فریزرز هیل از سال ۲۰۱۷ شش نفر از هر ده بازدیدکننده را از دست داده است. محققان تیلور بررسی می‌کنند که چگونه گردشگری آهسته می‌تواند به احیای این شهرک کوهستانی که زمانی محبوب بود کمک کند.
فریزرز هیل در سال ۲۰۱۷ حدود ۱۲۷,۶۰۰ بازدیدکننده داشت. تا سال ۲۰۲۴ این رقم به نزدیک ۴۹,۴۰۰ رسید. یکی از قدیمی‌ترین ایستگاه‌های کوهستانی مالزی با بیش از یک قرن سابقه، طی یک دهه تقریباً شش بازدیدکننده از هر ده بازدیدکننده را از دست داد.
دلایل متعددی در این امر نقش داشته‌اند. جاده صعود طولانی و باریک است. موجودی اقامتگاه‌ها قدیمی شده است. گنتینگ به کوالالامپور نزدیک‌تر است و کمرون هایلندز پس از رسیدن، کارهای بیشتری برای انجام دادن ارائه می‌دهد. هر یک از این‌ها وزن دارد و هر کدام به تنهایی می‌تواند سرعت یک مقصد را کاهش دهد.
برای درک آنچه پشت این افول بود، آزمایشگاه تأثیر گردشگری پایدار در دانشگاه تیلور در سال ۲۰۲۵ با بازدید از سایت و بحث با ذی‌نفعان شامل نهادها، بهره‌برداران و ساکنانی که این مکان را اداره می‌کنند، کار خود را در فریزرز هیل آغاز کرد. پاسخی که به آن دست یافت، چارچوب‌بندی مجددی از آنچه احیای مقصد واقعاً نیاز دارد ارائه می‌دهد.
فریزرز هیل برای چه کسی ساخته شد و اکنون چه کسانی می‌آیند
فریزرز هیل برای نوع خاصی از بازدیدکننده ساخته شد و برای مدت طولانی به آن بازدیدکننده خدمت کرد. نهادهای دولتی، شرکت‌های وابسته به دولت و گردشگران داخلی بخش عمده تردد آن را تشکیل می‌دادند و امکانات مقصد حول آن‌ها شکل گرفته بود.
در دهه گذشته تلاش بر این بوده است که این پایه گسترش یابد و تپه به عنوان یک مقصد گردشگری طبیعت به خودی خود جایگاه یابد. به گفته دکتر محمد افنان ماهوساین، معاون مدیر آزمایشگاه تأثیر گردشگری پایدار، خدمات، فعالیت‌ها و زیرساخت‌های پشتیبان با نحوه تغییر انتظارات بازدیدکنندگان در همان دوره همگام نبودند. دارایی‌های گردشگری کم‌استفاده شدند و برخی به کلی رها شدند. اخیراً دولت واگذاری چندین مورد از این املاک را به بهره‌برداران خصوصی برای بازگرداندن به خدمت آغاز کرده است.
دکتر محمد افنان ماهوساین، معاون مدیر آزمایشگاه تأثیر گردشگری پایدار
تحقیقات خود آزمایشگاه این تصویر را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که بازدیدکنندگان داخلی خواستار کارهای بیشتری برای انجام دادن و طیف وسیع‌تری از گزینه‌های غذا و نوشیدنی نسبت به آنچه مقصد در حال حاضر ارائه می‌دهد، هستند.
با این حال، این تقاضا بر اساس برنامه‌ای می‌رسد که کسب‌وکارهای محلی برای ساختن بر آن مشکل دارند. بیشتر بازدیدکنندگان داخلی هستند و در آخر هفته می‌آیند، عمدتاً در گروه‌های خانوادگی، و برای اقامت و غذا و نوشیدنی هزینه می‌کنند. در روزهای هفته، مشخصات بازدیدکننده کاملاً به طبیعت‌گردان تغییر می‌کند: کوهنوردان، پیاده‌روها و پرنده‌نگرها. بخش رو به رشد کاروان و کمپینگ غذای خود را به همراه دارد و تجهیزات خود را می‌آورد، که به معنای محدود بودن سهم آن در کسب‌وکارهای محلی است.
عکس از SCMP
برای یک بهره‌بردار، این الگو تقریباً غیرقابل اجراست. هزینه‌های ثابت هفت روز ادامه دارند در حالی که درآمد در دو روز متمرکز می‌شود. این ساختاری است که سرمایه‌گذاری را سرکوب می‌کند، زیرا هیچ‌کس آشپزخانه را ارتقا نمی‌دهد یا تیمی را تنها بر اساس قدرت روز شنبه آموزش نمی‌دهد.
این همچنین وضعیت نیروی کار را توضیح می‌دهد که خاص‌تر از کمبود عمومی است. بهره‌برداران به تیم گفتند که نگه‌داشتن کارکنان ماهر دشوارتر از استخدام اولیه است. کارگران جوان‌تر به شهرهای بزرگ‌تر می‌روند که دستمزد بهتر و پیشرفت روشن‌تری ارائه می‌دهند و کسب‌وکارها برای پوشش اوج تقاضا به کارکنان چندمهارته و استخدام‌های فصلی متکی هستند. این بازار کاری است که یک اقتصاد آخر هفته تولید می‌کند و سقفی بر استانداردهای خدماتی که آن کسب‌وکارها می‌توانند ارائه دهند، می‌گذارد.
همه یک برنامه دارند
عامل مهم‌تر فراتر از زیرساخت و رقابت است. به گفته دکتر افنان، «نه کمبود چشم‌انداز، بلکه عدم اجرای هماهنگ است.» از نظر او، مواد لازم برای یک مقصد کوهستانی پایدار پیشرو همگی موجود است. دشواری در تبدیل آن‌ها به محصولات گردشگری ملموس، تجربیات بازدیدکننده و ابتکاراتی است که در طول زمان پایدار بمانند.
دلیل ساختاری که زیر این موضوع قرار دارد این است که فریزرز هیل به طور همزمان پاسخگوی چندین نهاد دولتی، مقامات محلی، بهره‌برداران خصوصی و ذی‌نفعان جامعه است. جغرافیای منطقه مشکل را تشدید می‌کند، زیرا مقصد هم در پاهانگ و هم در سلانگور امتداد دارد و بنابراین در دو حوزه قضایی ایالتی قرار می‌گیرد.
چندین مورد از این طرف‌ها برنامه‌ای برای فریزرز هیل دارند. مسئولیت مقصد بین آن‌ها توزیع شده است نه متمرکز در یک جا، که اجرای هماهنگ را حتی در جایی که نیات همسو هستند دشوار می‌کند. هر کدام در حیطه اختیارات خود بهینه‌سازی می‌کند و مقصد به عنوان یک کل به کندی حرکت می‌کند یا در جهت‌هایی حرکت می‌کند که تا حدی یکدیگر را خنثی می‌کنند.
در شرایطی که پیشرفت در جاهای دیگر به آن وابسته است، ابتدا باید به کدام محدودیت پرداخت؟ به ارزیابی دکتر افنان، همسویی قبل از هر چیز فیزیکی است. او می‌گوید این موضوع «هم‌صدا کردن همه» در مقصدی با افراد و سازمان‌های پرشور زیاد و به همان اندازه مجموعه‌های اولویت متفاوت است.
همه را در یک جا قرار دادن
این مشکلی است که جشنواره هیجائو بوکیت فریزر برای حل آن ساخته شده است. این جشنواره که در ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، دومین ابتکار تحت پروژه امرالد است، چارچوبی بلندمدت که آزمایشگاه برای احیای فریزرز هیل به عنوان یک مقصد کوهستانی پایدار طراحی کرده است. این ایده طی مجموعه‌ای از بحث‌های استراتژیک با ترینیداد هاسپیتالیتی اس‌دی‌ان. بی‌اچ‌دی.، شریک صنعتی که چندین ملک در تپه را مدیریت می‌کند، حول یک درک مشترک شکل گرفت که مقصد به یک نقشه راه هماهنگ به جای توالی فعالیت‌های گردشگری منزوی نیاز دارد.
این چارچوب از طریق یک یادداشت تفاهم پنج‌ساله بین دانشکده مهمان‌نوازی، گردشگری و رویدادها، آزمایشگاه و ترینیداد هاسپیتالیتی، با حمایت در سطح مقصد از گردشگری پاهانگ و مجلس داریه راوب رسمیت یافت و به عنوان سه ابتکار مرتبط اجرا می‌شود. اکوپالس اول آمد و انگیزه‌های بازدیدکننده و انتظارات پایداری در فریزرز هیل را ترسیم کرد. جشنواره هیجائو آن یافته‌ها را به فعالیت تبدیل کرد. پروژه داهلیا، متمرکز بر تقویت هویت زیست‌محیطی مقصد و توسعه گردشگری جامعه‌محور، در ادامه می‌آید.
به عنوان یک رویداد، جشنواره سه روز کارگاه آموزشی، یک دوی خیریه، یک شکار گنج و برنامه‌ریزی اجتماعی بود. به عنوان یک مداخله، تلاشی بود برای قرار دادن نهادها، بهره‌برداران، راهنماها، ساکنان و بازدیدکنندگان در یک مکان و زمان مشترک و دادن یک هدف مشترک به آن‌ها برای کار کردن. به تجربه دکتر افنان، وقتی مردم به یک جهت مشترک باور پیدا کنند، ساختن همه چیز بعد از آن بسیار آسان‌تر می‌شود.
آنچه این را فراتر از آرزو می‌کند، چیزی است که بیش از همه تیم را شگفت‌زده کرد. سازمان‌هایی که به ندرت با هم کار می‌کنند، به جای فعالیت به عنوان نهادهای جداگانه، شروع به حل مشکلات به صورت جمعی کردند. برای مقصدی که محدودیت تشخیص داده شده آن هماهنگی است، این همان نتیجه‌ای است که اهمیت دارد و نتیجه‌ای نیست که یک برنامه آموزش بهره‌بردار یا کمک هزینه توسعه محصول تولید می‌کرد.
اجرای عملیاتی جشنواره از طریق برنامه درسی دانشکده انجام شد نه در کنار آن. حدود ۴۰ دانشجو از مقطع کارشناسی مدیریت رویدادهای بین‌المللی در دو ماژول کار کردند، ۱۸ دانشجوی سال دوم در عملیات رویداد زیر نظر خانم ضیا حکمهانا عبدالرزاق و ۲۲ دانشجوی سال سوم در پروژه رویداد زنده زیر نظر دکتر خیریه اسماعیل، که برنامه‌ریزی، حمایت مالی، لجستیک، ثبت‌نام، هماهنگی داوطلبان، بازاریابی، تعامل با ذی‌نفعان، عملیات، مدیریت ریسک و ارزیابی پس از رویداد را بر عهده داشتند.
گردشگری آهسته و آنچه به صورت محلی می‌طلبد
مدلی که پروژه امرالد به سمت آن حرکت می‌کند، گردشگری آهسته است که بر اقامت‌های طولانی‌تر، هزینه‌کرد محلی بیشتر و تعامل عمیق‌تر با یک مکان نسبت به گردشگری معمولی بنا شده است. با اعمال به فریزرز هیل، به معنای بازتعریف مقصد به عنوان کمارزش و کم‌حجم است که مسافران غوطه‌ور در طبیعت، پرنده‌نگرها، جویندگان سلامتی، سالمندان فعال و سایر بازدیدکنندگان با علایق خاص را هدف قرار می‌دهد که خواهان تعامل اصیل با طبیعت و جامعه هستند.
اقامت‌های طولانی‌تر چیزی است که این را از نظر تجاری عملی می‌کند. بازدیدکننده‌ای که به جای یک شب چند شب بماند، در روزهای هفته نیز هزینه می‌کند و این به بهره‌برداران تجارت پایدارتری می‌دهد که الگوی آخر هفته از آن‌ها دریغ می‌کند.
این همچنین نیازمند این است که کسب‌وکارهای محلی بیش از آنچه در حال حاضر دریافت می‌کنند، هزینه بگیرند، که تصمیمی نیست که بتوانند به تنهایی بگیرند. حدود ده شرکت کوچک و متوسط در کارگاه‌های ذی‌نفعان جشنواره شرکت کردند، شامل ارائه‌دهندگان اقامت و حمل‌ونقل، کافه‌ها، رستوران‌ها، اقامتگاه‌های بومی، کارآفرینان غذایی، مجریان تور، راهنمایان طبیعت، تولیدکنندگان صنایع دستی و سازمان‌های اجتماعی، که بررسی کردند بازدیدکنندگان اکنون چه انتظاری دارند و چه چیزی باید در پیشنهاد خودشان تغییر کند تا این انتظار را برآورده کند.
وقتی پرسیده شد چه چیزی مانع آن‌هاست، بهره‌برداران آمادگی محصول را بر بازاریابی مقدم دانستند. ارزیابی آن‌ها این بود که بازدیدکنندگان به طور فزاینده‌ای انتظار یک تجربه به‌یادماندنی دارند نه یک تخت و یک وعده غذا، و پیشنهاد فعلی آن‌ها هنوز برای آن انتظار ساخته نشده است. این با آنچه اکوپالس در سمت بازدیدکننده ثبت کرد مطابقت دارد و هر دو طرف معامله یک شکاف مشابه را توصیف می‌کنند.
دکتر افنان این ترتیب را به صراحت بیان می‌کند. قیمت‌گذاری باید تجربه کامل بازدیدکننده را منعکس کند نه محصول فردی، و بهبود ابتدا باید در کیفیت غذا و نوشیدنی، استانداردهای خدمات، زیرساخت، امکانات بازدیدکننده و دسترسی‌پذیری ایجاد شود. قیمت به دنبال تجربه می‌آید و تلاش به ترتیب معکوس مقاومت ایجاد می‌کند و نه چیز دیگری.
هتل‌های بوتیک، اقامتگاه‌های بومی، کافه‌ها، رستوران‌ها، تولیدکنندگان غذای محلی، راهنمایان طبیعت دارای مجوز، تفسیرگران میراث، بهره‌برداران سلامتی و خرده‌فروشی‌های محلی ذی‌نفع خواهند بود، زیرا اقامت‌های طولانی‌تر هزینه‌کرد را گسترده‌تر از بازدیدهای روزانه توزیع می‌کنند و بازدیدکنندگان تجربه‌محور از دسته‌های بیشتری از کسب‌وکار خرید می‌کنند. آسیب‌پذیری در انتهای اقتصادی قرار دارد، جایی که اردوگاه‌های سنتی که عمدتاً بر قیمت رقابت می‌کنند، در بازاری که به سمت لوکس‌تر شدن حرکت می‌کند رشد کندتری خواهند داشت، اگرچه آزمایشگاه مسیری را از طریق بازتعریف به سمت اکوکمپینگ یا گلمپینگ ممتاز به جای دور شدن از کمپینگ به طور کلی می‌بیند.
در نقشه راه چه چیزی در ادامه می‌آید
نسخه ۲۰۲۶ حدود ۵۰۰ بازدید شرکت‌کننده جذب کرد و این پایه‌ای است که نسخه بعدی باید از آن بسازد. بهبودهای شناسایی شده برای ۲۰۲۷ جهت ثابتی را نشان می‌دهند: برنامه‌ای طولانی‌تر چهار تا پنج روزه، فعالیت‌های بیشتر متعلق به جامعه، شرکت‌های کوچک و متوسط بیشتر، برنامه‌ریزی سلامتی، مشارکت بین‌المللی و اندازه‌گیری به مراتب بهتر شامل تأثیر بازدیدکننده و ردپای کربن.
مهم‌ترین پیامد مجرد جشنواره این است که گردشگری پاهانگ اعلام کرده که می‌خواهد جشنواره هیجائو به یک رویداد شاخص سالانه تبدیل شود و از ایجاد یک کمیته راهبری رسمی پروژه امرالد شامل دولت، صنعت، دانشگاه و جامعه حمایت کرده است.
برای مقصدی که مشکل تشخیص داده شده آن توزیع مسئولیت است، یک نهاد دائمی با مأموریت هماهنگی بین همه آن‌ها، دستاورد واقعی است.
آزمایشگاه تأثیر گردشگری پایدار با شرکای صنعتی، دولتی و اجتماعی برای پیشبرد تحقیقات مقصد و توسعه گردشگری پایدار همکاری می‌کند. برای بررسی فرصت‌های همکاری، با ما در [email protected] تماس بگیرید.