آزمایشگاههای اثرگذاری تیلورز: یازده روایت از تغییر در سال ۲۰۲۵
یازده روایت واقعی از آزمایشگاههای اثرگذاری تیلورز در سال ۲۰۲۵؛ از پیشگیری از تب دنگی و زیرنویس زنده زبان اشاره تا رسیدن آب سالم پس از ده سال.
در اتاق جلسهای در پردیس دانشگاه، اعضای جامعه ناشنوایان میبینند که زبان اشارهشان به شکل زیرنویس زنده روی نمایشگر جان میگیرد. در یک مجتمع مسکونی در کوالالامپور، ساکنان پیش از آنکه کسی خبر سمپاشی بدهد، خودشان راهپلهها را برای آب راکد بررسی میکنند. در تپههای صباح، روستایی که ده سال از رودخانهای آلوده آب مینوشید شیر آب را باز میکند و برای نخستین بار آب پاک است.
هر یک از اینها در یکی از آزمایشگاههای اثرگذاری تیلورز آغاز شده است. این یازده آزمایشگاه که در سال ۲۰۲۲ تأسیس شدند و بر پایه اهداف توسعه پایدار سازمان ملل حرکت میکنند، هرکدام در راستای هدفی مشخص و در کنار جامعهای که به آن خدمت میکنند فعالیت دارند. آنها استادان، متخصصان، فعالان حوزه، شرکا و دانشجویان را گرد هم میآورند و از مسیر اثرگذاری اجتماعی، توانمندسازی جامعه و پژوهشِ دانشبهعمل کار میکنند.
گزارش امسال از هر آزمایشگاه یک پروژه شاخص را معرفی میکند. هر روایت بهطور کامل بازگو شده است: مسئله، تیم، جامعه هدف، فرایند کار و تغییری که در پی آن آمد.
زنی که سنگینی آب را به یاد داشت
دانشیار دکتر تامیل سالوی ماری، پیش از آنکه استادی جایزهبرده باشد، دختری پابرهنه در روستایی در ایالت پراک بود که دو سطل آب را در جادهای شنی حمل میکرد، چون نزدیکترین شیر آب ۲۰۰ متر فاصله داشت.
آن خاطره با او ماند و دهها سال بعد، وقتی درباره کامپونگ تیناتا اولو شنید، دوباره زنده شد؛ روستایی در صباح متعلق به کارگران استخراج شیره درخت لاستیک که بیش از ده سال از رودخانهای آلوده آب مینوشیدند. او خودش با یک سازمان مردمنهاد تماس گرفت، تیمی میانرشتهای از مهندسان و استادان تشکیل داد و به ساخت سامانه آب ثقلی کمک کرد؛ سامانهای که نه پمپ میخواست و نه برق، فقط مهندسی دقیق و یک خط لوله پنج کیلومتری در دل جنگل. وقتی آب سرانجام به روستا رسید، مردانی که یک دهه منتظر این لحظه بودند اشک ریختند. خود او هم همینطور.